شديد ، هيچ روزى شما را بهتر از امروز نديدم ؛ و در شما هيچ اثر وفات نمىبينم ! فرمود : پسرم ! مگر نشنيدى كه ( پدرم ) علىّبن حسين از پشت ديوار صدا مىزد : اى محمّد بيا زود باش ! » « 1 » 58 - از ضريس كناسى نقل كرده است ، مىگويد : از امام باقر عليه السلام شنيدم در حالى كه جمعى از اصحابش نزد آن حضرت بودند ، مىفرمود : « درشگفتم از مردمى كه پيرو ما هستند و ما را رهبران خود مىدانند و مىگويند كه اطاعت ما همچون اطاعت رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بر ايشان واجب است . سپس دليل خود را مىشكنند و خود را به خاطر ضعف قلبشان محكوم مىكنند ، در نتيجه حق ما را مىكاهند و بر حق‌شناس ما كه خداوند برهان روشن حق معرفت ما و سرنهادن به فرمان ما را به او عطا كرده است خورده مىگيرند ! آيا مىپذيريد كه خداى تبارك و تعالى طاعت اولياى خود را بر بندگانش واجب كند . سپس اخبار آسمان و زمين را به آنها نرساند و مواد علم به امورى را كه از آنها سؤال مىشود به روى آنها ببندد و از آنها دريغ نمايد در صورتى كه قوام دين آنها در آن است ؟ ! » . حمران عرض كرد : فدايت شوم ! مىدانيد كه در قيام علىّبن ابى طالب ، حسن و حسين عليهم السلام و در خروج و نهضت آنها به خاطر دين خدا چه شد و به آنها از كشتار سركشان و غلبه آنها بر اين بزرگواران چه گذشت تا به شهادت رسيدند و مغلوب شدند ؟ ! امام باقر عليه السلام فرمود : « اى حمران ! خداى تبارك و تعالى آن گرفتارىها

--> ( 1 ) - همان : 1 / 260 .